środa, 18 stycznia 2017

Podobny obraz
Mk 3, 1-6
W dzień szabatu Jezus wszedł do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć. On zaś rzekł do człowieka z uschłą ręką: «Podnieś się na środek!» A do nich powiedział: «Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie uratować czy zabić? » Lecz oni milczeli. Wtedy spojrzawszy na nich dokoła z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serc, rzekł do człowieka: «Wyciągnij rękę!» Wyciągnął, i ręka jego stała się znów zdrowa. A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz
Ręka jest najważniejszym organem poznawczym naszego ciała. Już od dziecka dotykamy świat naszymi dłońmi określając przydatność poszczególnych rzeczy. Ci, którzy są pozbawieni daru wzroku, dotykiem czytają rzeczywistość próbując rozważnie kroczyć wśród cieni-bezkolizyjnie omijając przeszkody. Dłonią komunikujemy nasze stany emocjonalne: euforię radości, miłość, jak również przeżywany ból. Często nasz dotyk mówi więcej niż słowo. Ręka jest organem ciała wspominanym w Biblii ponad 1500 razy w różnych kontekstach, w których dotyk wyraża, w zależności od przypadków, „akt stwórczy, moc, czułość Boga i poryw człowieka, miłosierdzie, przebaczenie i współczucie”. Miłość między dwojgiem kochanków wyrażającą się w uścisku małżeńskiej pełni, poprzedza pełen fascynacji ruch dłoni wprawiający w drżenie każdy milimetr cielesności. Wyrażają to słowa piosenki Tomasza Żółtko: „Dotykaj delikatnie, bezszelestnie ciepłem palców. Dotykaj aksamitnie, rzęs pokłonem, nie przestawaj. Dotykaj całowaniem i oddechem tak, jak lubisz. Dotykaj smugą włosów niby muślin bólowi zadaj ból”. Dłoń jest ta wielkim konstrukcyjnym projektem Boga, że bez niej wielu z nas nie wyobrażałoby sobie życie. Może być dłoń karząca- ojcowska- podniesiona wysoko, oznajmiająca moc autorytetu i nieprzekraczalność ustalonych zasad. Tyle można pisać o dłoni, która zwróciła uwagę Jezusa i litość. Pan potrafi dostrzec niedole człowieka, wybrakowanie, nie komplementarność. Bóg widzi dalej, a Jego działanie trzeba czytać w kontekście życia człowieka- a nade wszystko przyszłości. Wyciągnij rękę !- usłyszał ów zasmucony nieszczęśnik. Chrystus nie tylko przywraca fizyczna sprawność człowiekowi, ale przywraca mu sens istnienia i przez sensualność pozwala doświadczyć łaski. Święty Nicetas Stethatos pisze: „Ponieważ zostaliśmy obdarzeni zmysłami, powinniśmy dokładnie postrzegać rzeczy sensualne, przez ich piękno wznosić się do Stwórcy i ponownie doprowadzić do Niego nieskazitelne poznanie tych rzeczy”. Reasumując, ciało jest duchowo zdrowe, kiedy potrafi być zwrócone ku Bogu- ze wszystkimi swymi działaniami- z dotykiem przynoszącym dobroć i miłość. Dotyk jest również poznaniem. „Wiele rzeczy widzimy innymi, niż są one rzeczywiście”- mówił św. Ambroży. Ręką jest narzędziem ku przywracaniu harmonii, budowaniu pełni międzyludzkich relacji. Ręką oznajmiamy wszystko to, co dzieje się na dnie naszego serca. Ciało powołane jest do bycia przebóstwionym- rozświetlonym Chrystusowym światłem. Wyrażają to słowa jednego z Ojców Pustyni: „Bóg stworzył niebo i ziemię, aby człowiek mógł w nich zamieszkać, tak też stworzył duszę i ciało, aby stały się jego własnym mieszkaniem, aby mieszkał i odpoczywał w ciele, jako swoim domu, mając z oblubienicę urodziwą i umiłowaną duszę”. Zakończę codziennym obrazkiem ze spaceru w parku. Widziałem parę staruszków siedzących na ławce i karmiących gołębie. Mężczyzna pomiędzy momentami rozsypywania ziaren ptakom, muskał dłonią twarz swojej żony. Oboje zdawali się być szczęśliwi. Tak drobny gest, a zapowiada piękno innego świata.   

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz