piątek, 5 maja 2017


Żydzi sprzeczali się między sobą, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?» Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki». (J 6, 52-59)
Eucharystia jako sakrament obecności Chrystusa jest wydarzeniem Kościoła i wielką „dramaturgią” rozgrywającą się w przestrzeni świata- przenikając na wskroś całe stworzenie. O tym kosmicznym i meta-teologicznym wymiarze liturgii pisał o. Teihard de Chardin: „Nie ma nic cenniejszego od tej cząstki ciebie, która żyje w innych, która jest w tobie. Wysoko na wysokościach wszystko jest jednym.”Niebieskie ciało Pana nie należy już w istocie do tego świata- transcenduje go, przenosi go na inny ontologiczny plan istnienia. Człowiek przez spożywanie wchodzi w komunię z Bogiem. „Podczas Ostatniej Wieczerzy Chrystus był widzialnie obecny w swej ziemskiej postaci i był obecny także w inny sposób, niebieski już, przez antycypację, w połamanym przez siebie i pobłogosławionym chlebie oraz winie. Nie jest możliwe żadne pomieszanie tych dwóch stanów. Na planie eucharystycznym wstąpienie do nieba znosi obecność ziemską i historyczną, możliwa jest teraz jedynie obecność liturgiczna”- pisał P. Evdokimov. Spożywanie tego Pokarmu jest uczestniczeniem w rzeczywistości futurystycznej- przebóstwionej- obiektywnie trudnej po ludzku do wyobrażenia. Kiedy wchodzimy w komunię jesteśmy z Bogiem w jego wiecznym „teraz”. Jesteśmy częścią arcydzieła stworzenia i intensywności Trójcy udzielającej dar miłości. W Eucharystii nasz świat dotknięty grzechem i kruchością istnienia wychyla się ku wieczności. Niewidzialna brama otwiera się ku Królestwu Bożemu. „We wspomnieniu eucharystycznym zacierają się granice przeszłości, teraźniejszości i przyszłości… w naszej liturgii wspominamy przyszłość” (C. Kern). Chrystus Arcykapłan w czasie każdej Boskiej Liturgii wchodzi z orszakiem aniołów i świętych zacierając tym samym granice czasu; niebo zstępuje na ziemię, a człowiek zostaje podniesiony ponad racjonalny i pozbawiony granic świat. „Stoją w świątyni Twojej chwały stoimy w niebiosach”(Troparion). Kościół staje się wspólnotą spotkania z niebianami. Wyraża to bizantyjski Hymn Cherubinów opowiadający o uczestniczących w liturgii jako tych, którzy „Cherubinów mistycznie przedstawiają”, kontemplując wraz z duchowymi towarzyszami „Króla wszystkich”.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz