środa, 14 czerwca 2017


Przemawiał do nich w słupie obłoku,
a oni strzegli przykazań i prawa, które im nadał.
Boże, nasz Panie, Ty ich wysłuchałeś,
łaskę im okazałeś, lecz karałeś występki.
(Ps 99 ).  

Słup obłoku jest motywem który towarzyszył Izraelitom w czasie wędrówki przez pustynię, jest znakiem asystencji i troski Boga. Wyraża on transcendentne miejsce przebywania Tego, który jest nie uchwytny dla ludzkiego oka. Jednocześnie ta nieuchwytność, niepoznawalność, zostaje przełamana przez wydobywający się z obłoku głos Boga; dającego wskazówki i pouczenia swojemu ludowi. Sztuka wczesnochrześcijańska i bizantyjska motyw obłoku wykorzysta w ikonografii jako zobrazowanie Teofanii. Z obłoku będzie się wyłaniać ręka Boga- manus Dei- jako symboliczny wizerunek Wszechmogącego, błogosławiącego i przyjmującego ofiarę, czy potwierdzającego ważne wydarzenia: Stworzenie pierwszych rodziców, Chrzest Chrystusa, Przemienienie, Wniebowstąpienie. W Nowym Testamencie obecność obłoku świadczy o tym, że Bóg zamieszkał pośród swego ludu. Przyjął człowieczeństwo i „rozbił namiot” w historii ludzkości. Obłok również spowijał Maryję podczas Zwiastowania „a moc Najwyższego ocieniła Ją”. Słup obłoku pojawia się w chrzcielnych katechezach Ojców Kościoła i  jest rozumiany jako twórcza obecność Ducha Świętego. Święty Ambroży wyjaśnia znak obłoku i przejście Żydów, już w kluczu chrześcijańskiej mistagogii: „Cóż w tym szczególnego, że przejście Żydów przez morze łączymy w naszym pouczeniu z chrztem ? Wszyscy jednak Żydzi, którzy przeszli przez morze, pomarli na pustyni. Kto natomiast przechodzi przez źródło chrzcielne, to znaczy kto przechodzi od rzeczy ziemskich do niebieskich- bo to jest właśnie przejście, pascha, to znaczy przejście jego, przejście od grzechu do życia, od winy do łaski, od nieprawości do uświęcenia- kto przechodzi przez to źródło nie umiera, lecz zmartwychwstaje”. Temu przejściu zdaniem Ambrożego towarzyszy również słup obłoku- obecność Boga w materii i wnętrzu zrodzonego do wiary przez obmycie chrześcijanina. „Czyż słup świetlisty nie przedstawia samego Chrystusa Pana, który usuwa mroki niewiary, a do serc ludzkich wlewa światło prawdy i łaski”. Świetlisty obłok- w którym Kościół widział symbol paschalnej radości, jasność która emanuje z ciała Zmartwychwstałego Chrystusa. Dlatego starożytny hymn Exultet wychwala „noc, która światłem ognistego słupa rozproszyła ciemności grzechu” i przynosi wolność wszystkim uciemiężonym, słabym, dotkniętym chorobami duszy- przywracając status świętych przyjaciół Boga. Każda Eucharystia jest wejściem w „słup obłoku i ognia,” to stawanie naprzeciw Misterium. Cyrillonas w swoim poemacie pisał: „Usta, choć zamknięte, połykają ogień. Język, choć milczący, poczyna. Nie spala się język ciała ognistego języka. Jak krzak ciernisty na pustyni, którego nie strawił płomień”. Obłok- znak obecności przemienionego Chrystusa. Znak przebóstwienia człowieka. „Szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli”(Mt 13,16-17). Jutro pojawi się „Obłok” kiedy Ciało Boga zostanie uroczyście wyniesione na ulice miast i wsi. Zostaniemy oślepieni promieniami Słońca. Zobaczymy chwałę Syna Człowieczego jaśniejącego w śnieżnobiałej materii chleba, otoczonego przez cherubiny i serafiny mówiące na częstotliwości ludzkich dusz: Obłok- Płomień Miłości jest pośród was !

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz