Odruchowo chwyciłem za
telefon i próbowałem wybrać numer do mamy. Po chwili przygniotła mnie
świadomość, że Jej już nie ma – jest tam w krainie światła i Obecności. „Zmarła
milczy, żeby powiedzieć wszystko naraz. Martwy człowiek mówi prawdę, nie mówiąc
nic więcej, a jeśli rzucono na niego tyle milczenia, to po to, by nic nie słyszeć” –
twierdził Christian Bobin. Zakryte przed ciekawskimi oczami miejsce westchnień
i wrażeń, które potrafią odnotować sekretnie językiem duszy jedynie mistycy.
Hamvas powie, że „każdy krok ku światłu przynosi większą ciemność.” Tęsknota
podszyta samotnym wychodzeniem każdego dnia ku transcendencji. Drżenie duszy
wobec spraw które miotają prawidłami logiki i wszelkich prób racjonalizacji
tego, czego nie można wyjaśnić. Świadomość istnienia połączona z rezonowaniem
wiary pozwalającej pokonywać przeszkody i przeskakiwać przepaści, które
zakreśla ślepy i niczym meander los. Tylko wnętrze zawiera horyzont wolności za
którym znajdują się odpowiedzi na przepastne pytania i odbicia świtu, gdzie w
tafli niebiańskiego oceanu, znajdują się twarze tych którzy odeszli. Przechodzę
przez cmentarz, mijając groby i żłobiąc ślady w błocie. Wiatr kreśli na
kamieniach i drodze swoje inskrypcje wieczności – utrwalenia i nagłe
przebudzenia materii – która na kształt kolorowych liści wzbija się w lej,
zakrzywiając ludzkie spojrzenie i obezwładniając pamięć. Postrzępione i lekko
oranżowe niebo nade mną. Słońce miga przez parawan z chmur, jak latarka
czekająca na przepalenie i wymianę. „Mogę uciec przed Tobą, tylko w Tobie” tak
powie odurzone miłością stworzenie do Tego, który wszystko może i wszystko
wypełnia życiodajnym tchnieniem. Pragnę, jak mówił pewien starożytny pustelnik,
„ujrzeć swe myśli z daleka” otrzeźwieć i znaleźć się w stanie „niewiedzy miedzy
sobą a Bogiem.” Ten czas który przeżywam jest pełen ważkich i wiążących dla
mnie decyzji. Pewne wybory będą miały wpływ na kształt jutra i spraw które
zapewne w niedalekiej przyszłości zakiełkują i wydadzą owoce. Naprzód muszę się
zmierzyć ze sprawami które są dogłębnie ludzkie i boleśnie uwierające. Jestem
pewien nadziei, że życie można poskładać z fragmentów i nadać mu inny kształt i
sens. Pociesza mnie myśl Mistrza Eckharta: „Ludzie mniej powinni myśleć o tym,
co powinni robić, a więcej o tym, czym powinni być.” Chłopie dasz radę !






