Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu (Łk 2,19).

Ostatni dzień kalendarzowego roku nastraja do drobiazgowej refleksji. Obarczony oddechem wczorajszego dnia nieudolnie i po omacku próbuję w duchu szkicować zarys swojej przyszłości, choć wydaje się to zadaniem karkołomnym i skazanym na niepowodzenie. Natłok myśli za moment przerwie eksplozja sztucznych ogni i zgiełk karnawałowych pląsów. Każda chwila jest wyczekiwaniem i drżeniem za czymś, czego uparcie pragniemy, wytrwale wypatrujemy. Czasami wyśnione marzenia się spełniają i pozwalają się posiąść, ukonkretnić, dać promyk zadowolenia. Mówimy „czas płynie,” gdy odnosimy się do ciągłych zmian w naszym życiu albo w społeczeństwie, w którym żyjemy. Wydzierając karty kalendarza i rozpoznając zmieniające się cykle, czas zatacza koło, biegnąc od świtu ku nocy - od życia nasyconego treściami codzienności - ku śmierci w której znajduje swoje ziszczenie. „Życie jest powtórzeniem i na tym polega piękno życia”(S. Kierkegaard). Czy jest to „wieczny powrót do tego samego”- jakby tego chciał Zaratustra Nietzschego ? Egzystencja wciągnięta w krąg „wiecznego powrotu,” ostatecznie próbuje zerwać ogniwo powtarzalności i wychylić się ku światu w którym przemijanie, stanie się nikłym wspomnieniem bytu obarczonego koniecznością cierpienia i śmierci. „Boża dobroć pochłonie zło, życie wieczne zabsorbuje śmierć, a szczęśliwość nieszczęście”- będzie nas przekonywał średniowieczny myśliciel Eriugena. Indywidualna historia jest wychylona ku tajemnicom które obwieszcza upływ czasu. „Człowiek religijny żyje w dwóch rodzajach czasu; ważniejszy, święty czas oferuje paradoksalny aspekt czasu okrężnego, odwracalnego, odzyskiwalnego i stanowi jakąś formę mitycznej wiecznej teraźniejszości, do której człowiek okresowo powraca za pomocą rytuałów”(M. Eliade). Liturgia chrześcijańska staje się przestrzenią przekraczania czasu- wielką anamnezą i partycypacją w wieczności na chwilę, święta tęsknotą za byciem w Bogu. „Serce mędrca zna właściwy czas” (Ekl 8,6). Tylko współczesny człowiek jest tak zaabsorbowany sobą, że nie potrafi dostrzec pulsującego pod stopami drżenia wieczności. „Rak postępu” odbiera wielu z nas radość dziecka wyczekującego świetlistego poranka. Nasza obecność na ziemi jest zgoła przebywaniem lub jak kto woli, przebywaniem na chwilę. „Czasownik paroikein – przebywać w mieście jak cudzoziemiec - oznacza sposób, w jaki każdy chrześcijanin zamieszkuje świat, a co za tym idzie – sposób w jaki doświadcza czasu mesjańskiego”(G. Agamben). Jakże potrzeba nam innej sfery świadomości, pozwalającej pojąć, iż Wieczność jest esencją naszej natury ! Dobrze to zrozumiała Maryja, której spojrzenie przenika poza zasłonę czasu i widzi już ostateczny blask spełnienia. Na ikonie Matki Bożej Włodzimierskiej, oczy niewiasty patrzą w głębię naszego jestestwa, przenikając ją na wskroś i podążając ku światu wyrwanego z objęć ludzkiej zachłanności i ciemności. „Ciało świata ma stać się w człowieku, pod palącą pieczęcią Bożego obrazu, prawdziwym obliczem, czystą różnicą przejrzystości, czyli ikoną”(O. Clement). Niewiasta Baranka, a wraz z Nią Kościół, pragnie wypowiedzieć swoją gotowość na spotkanie z Obecnością której uwiarygodnieniem jest kruche ciało Dziecka przytulającego się z miłością do policzka matki.

 

Wtedy Herod widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał [oprawców] do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mędrców. Wtedy spełniły się słowa proroka Jeremiasza: Krzyk usłyszano w Rama, płacz i jęk wielki. Rachel opłakuje swe dzieci i nie chce utulić się w żalu, bo ich już nie ma (Mt 2,16-18).

W radość narodzin Bogaczłowieka wpisany jest dramat niewinnych dzieci – flores martyrum – pierwiosnki męczeństwa, bezimiennych wyznawców o których Ewangelia lapidarnie wzmiankuje. „Są to pierwsze pąki Kościoła rozwinięte wśród niewiary, a przedwcześnie doświadczone mroźną zawiścią prześladowania”(św. Augustyn). Herod którego serce spowija ciemność i paraliżujący strach o utratę władzy, zdobywa się na tak przerażający i pełen cynicznego wyrachowania krok, mający na celu czystkę nowonarodzonych chłopców z Betlejem. Brzmią w uszach słowa piosenki Metra: „Uciekali, uciekali, uciekali. Na osiołku przez pustyni żar. Jak najdalej jak najdalej jak najdalej. Ukryć Dziecię bezcenny ich skarb.” W twarzy małego Jezusa odbija się los każdego dziecka wydanego światu, kruchego, bezbronnego, skazanego na kaprysy i decyzje dorosłych. Istoty przyjęte i otoczone miłością, jak również takie, których matki przekonane o swojej bezgranicznej wolności porzuciły lub pozbawiły oddechu oraz możliwości przekonania się, że świat dobry i piękny. Przeżywam pewną bezwładność wobec tego stanu rzeczy. Sama myśl o tych sprawach napawa cierpieniem i każde z wykreślonych słów zdaje się być obarczone tak nieprawdopodobnym ciężarem. W kontekście tych rozmyślań, przypomina mi się opowieść Dostojewskiego pt. „Chłopczyk na gwiazdce u Pana Jezusa.” To poruszająca historia sieroty umierającego na zimnie, po którego przychodzi Chrystus i zabiera chłopca do swojego Królestwa. Dziecko doświadcza rzeczywistości bez odtrącenia, bólu i przerażającej samotności. Niebo okazuje się pełne dzieci doświadczające podobnych, a nawet większych trosk: „Niektóre zamarzły jeszcze w swoich koszykach, w których je podrzucono na schody przed drzwiami petersburskich urzędników, niektóre zaczadziały na wsi, oddane przez dom sierot na garnuszek do biednych kobiet, inne zmarły przy wyschniętych piersiach swych matek w czasie głodu w ziemi samarskiej, jeszcze inne udusiły się od zaduchu w wagonach trzeciej klasy, a teraz wszystkie są tutaj, są teraz aniołkami u Pana Jezusa, a On jest wśród nich, wyciąga do nich ręce, błogosławi je i ich występne matki…” Nasza rzeczywistość jest również pełna cierpiących dzieci: porywanych, sprzedawanych w otchłanie małych piekieł, gdzie gwałt i przemoc, staje się potwornym aktem wymierzonym przeciwko życiu i miłości Boga. To obraz tego, co nie ludzkie – demoniczne, okrucieństwa do którego zdolny jest człowiek pozbawiony serca i zdolności kochania. Być może trzeba stracić władzę nad sobą, aby na powrót stać się małym i nieporadnym dzieckiem kurczowo trzymającym się dłoni matki. Dzieckiem ufającym na powrót dorosłym, że świat jest miejscem wzrostu, pragnienia, nasycenia miłością.  

 

Dzisiaj Dziewica rodzi Odwiecznie Istniejącego i ziemia udziela groty Niedostępnemu… dla nas bowiem narodziło się Dziecię małe, odwieczny Bóg. Kalendarz liturgiczny Kościoła spinają dwa najważniejsze obchody świąt: Pascha Narodzenia i Pascha Zmartwychwstania. Pomimo wszechobecnej radości emanującej z rodzinnej atmosfery świąt (ziemia przykryta kołdrą śniegu, choinka, prezenty, wieczerza wigilijna, kolędowanie, uśmiechy i życzenia…), antycypacja narodzin Bogaczłowieka, spowita jest elementami dramatycznymi. Odwieczny i Nieogarniony, stając się Dzieckiem przyjmuje wszystkie ograniczenia ludzkiej natury, stając naprzeciw rozmaitych i wrogich determinizmów. Staje się bezradną i skazaną na trudny los istotą. Staje się najbardziej ubogim i bezdomnym z ludzi; ogołoconym ze wszystkiego i zmarginalizowanym. „Pan przyszedł na świat nie wśród złota i srebra, lecz wśród błota” (św. Hieronim). Maryja powiła Go w grocie, pośród zgiełku i unoszącego się w powietrzu zapachu zwierząt. Taka sceneria porusza wyobraźnię, a pozbawione higienicznych warunków miejsce- staje się „królewską komnatą.” Zwierzęta „nieme” i pozornie bezrozumne, stają się pierwszymi z uprzywilejowanych, rozpoznającymi Boga w ludzkim ciele. Ich oddech, spojrzenia i stadnie artykułowane dźwięki, stają się pierwszym wyśpiewanym Gloria przez tych niepozornych- małych braci. Oddają to wymownie słowa proroka Izajasza: „wół rozpoznaje swego pana, i osioł żłób swego właściciela.” Logos- „Bóg z Boga. Światłość ze światłości” zstępuje w ciemność, duszność i grzeszność świata, co niezwykle wymownie podkreśla wnętrze groty (łona śmierci) na ikonach. Owinięte w opaski niemowlę zstępuje w głębiny odrzucenia i rozpoczyna dzieło Odkupienia. „Twarzyczka Dziecięcia rozdarła na zawsze matowość świata, sprawiając, że wytrysnęło w nim światło zmartwychwstania”- pisał O. Clement. Ta pełna zmagań i niepewności noc, zostaje ogrzana światłem gwiazdy- niczym kompasu wskazującego pasterzom wyrwanym ze snu, miejsce największego cudu. Wszystko dokonuje się w ujmującym serce i umysł milczeniu. W tym ewangelicznym obrazie nie ma nic z triumfującej euforii i czegoś na kształt pogodnego filmu przygodowego. Żadne „media- instagramy i tabloidy” nie nagłaśniały tego faktu, tylko aniołowie w napowietrznej i świetlistej łunie, szepcząco adorują niepojętą dla nich drogę uniżenia Odwiecznego. „Bóg przyjmuje ubóstwo mojego ciała po to, żebym ja otrzymał bogactwo Jego Bóstwa”(św. Grzegorz z Nazjanzu). Tutaj radość miesza się ze smutkiem, rozterki duszy z porywem miłości. Maryja i Józef, stają się uchodźcami naznaczonymi cieniem niebezpieczeństwa i śmierci. Pełni szamotaniny myśli i dotknięci tragizmem codzienności, będą pokonywać lęk, siłą pełnej odwagi wiary. Ufność i miłość będzie umacniała ich wybory na drodze piętrzących się wyzwań i dylematów. Współczesny człowiek również czuje się przynaglony do kontemplacji tego wydarzenia; bycia naocznym świadkiem wiary w cud betlejemskiej nocy. „Tylko jeden raz w historii świata dana była możliwość ujrzenia Boga w ludzkiej postaci- powie M. Bierdiajew- a było to cudem historii, jedynym co do znaczenia, cudownym faktem odkupienia i zbawienia.” Dla nas w tę noc pełną łaski- liturgia stanie się miejscem uobecnienia i bliskości Boga. Ołtarz będzie żłobem, a pokarm poddany tchnieniu Ducha- stanie się Ciałem nasycającym Kościół miłością, pokojem i obfitością błogosławieństwa. 

Pragnę wszystkim moim bliskim, przyjaciołom, znajomym, uczniom, czytelnikom mojego bloga złożyć z serca płynące życzenia świąteczne. Niech Chrystus – Światłość ze Światłości, Książę Pokoju, napełnia wasze serca głębią wiary, miłością i pokojem. Promieniujcie szczęściem. Christos rażdajetsia. Sławitie Jeho !

Dołączam również życzenia Władyki Grzegorza 

https://eglise-des-gaules.org/2023/12/message-de-noel-de-l-eveque-gregoire.html 

 

Nastaje zima z kaprysami pogody i zmianą nastrojów tak silnie rzeźbiących twarze przemierzających w pośpiechu ludzi. Na zewnątrz wiatr z deszczem łamie kruche gałęzie drzew i zdziera z nich zmurszałe od zasiedzenia liście. W zaciszu mieszkania jest jakoś spokojniej i refleksyjnej. Wnętrze przenika zapach goździków, miodu i cynamonu, obficie dodanego do piernikowego ciasta. Przedświąteczne przygotowania mają swój określony rytuał, który porządkuje życie w najdrobniejszych jego detalach. Uświęcona tradycją przodków obrzędowość sprawia, że duch dziecięcych wspomnień powraca i przywraca obliczu dorosłości anielski uśmiech. Drzewko choinki przypomina, że mimo dotkniętej muśnięciem śmierci aury natury, zasadzone w wilgotnej ziemi ciągle zielenieje – muśnięte życiem w drobinach swojego igliwia żyje. Świat, widziany z poziomu łodygi przebijającej się przez skutą lodem ziemię, wydaje się czymś dramatycznym i godnym zatrzymania. Ale to nie smutek bierze górę nad tym, co zewnętrznie i namacalnie przeżywalne w konwulsji śmierci, lecz barwny świat wspomnień, nasycający duszę ciepłem po brzegi i siłą do dialogu miłości. Samotność natury poddanej paraliżującemu cyklowi obumierania i odradzania się, uświadamia prawdę o zmienności czasu, którego konieczność istnienia staje się źródłem głębokiej zadumy i współodczuwania wszystkiego w Pięknie zstępującym z góry w kruchym ciele Dziecka. Spotkanie z Nieogranionym staje się częścią naszego przeznaczenia i niesie znaczenie które trzeba rozwikłać. „Świat jest piękny tej nocy: Gwiazdy krążą w okrągłym tańcu; Ogień płonie i słychać śmiech, I w grocie znów zrobiło się jasno. Bicie dzwonów w raju - Zwiastun Bożego Narodzenia; Śpiewajmy Panu: Sam Bóg nam się objawił!” (R.R. Tolkien). To część ukrytego Misterium ponad przeciętnością upływających chwil i smagających duszą wątpliwości. Dom wypełniony Obecnością. Płomień lampady zawieszonej przed ikoną Maryi z Dzieciątkiem i zapach wydobywający się ze spalanych ziaren kadzidła, oczyszcza powietrze, czyniąc przestrzeń codziennego przebywania, przenikniętą obecnością świata którego ledwie widoczne zstępowanie, potrafią tylko dostrzec dzieci o anielskich oczach i uszach utkanych z szeptu niebiańskich kolęd. Każde Święta ochraniają świat od zapomnienia o Bogu. Ich podniosła cudowność przenika tkankę utrudzonej egzystencji, podnosząc ją ku wyżynom czegoś zgoła tak nieprawdopodobnego i mistycznego zarazem. Ta zażyłość ze światem duchowym budzi z rezygnacji i samotności, niweczy bunt i zło, nadając wszystkiemu rysy szlachetności i współczucia. Człowiek pychy i autoafirmacji, odkrywa prawdę o sobie i prostoduszności której brak rodzi głód – potrzebę natychmiastowego nasycenia.  Mądrość Kościoła wskazuje na Boga, który stał się człowiekiem i który udźwignął naszą ziemską skończoność, wybrakowanie i ciążenie ku ziemi. Stał się pasją miłości Ojca, największego uzewnętrznia miłości na w głębinach ludzkiej samotności i odrzucenia.

 

O Oriens, Splendor lucis aeternae… Dosłownie kilka dni nas dzieli od liturgicznej antycypacji Narodzenia Pańskiego. Im bliżej świętowania, tym intensywniej wszystko staje się bliższe poznaniu Tego, który wchodzi w nasz zajęty sobą świat. Trzeba szczerości i prostoduszności dziecka, aby odkryć wokół siebie krainę ducha wraz z drobnymi detalami, układającymi się w ludzką i pełną szczerości tęsknotę. „Człowiek zraniony przez istnienie usiłuje naśladować nieobecność, kultywować wyobrażenie niczego, zabiegać o czystość pustki, opróżniać serce z jej osadów, unikać uczuć, być poprzez to, co nie jest”(E. Cioran). Każde święta wyzwalają nas z pokusy ujarzmiania życia, (z tego, co nie jest) testowania granic własnych możliwości i udawadnianiu innym czegokolwiek lub fałszywego tłumaczenia siebie. Bliskość tych drugich i prawda wychylające serce ku namacalności życia, zmusza do pogłębiania siebie- uczłowieczenia poddanego naciskowi łaski. W świecie w którym na każdym kroku proklamuje się, że religia umarła, a więzy rodzinne rozluźniły się, na dnie tego osamotnienia i buntu, niewidoczne spękania ludzkiego wnętrza wypełnia ciepło transcendentnego pochodzenia. Nad uskokiem otchłani zostaje przerzucona kładka po której można przejść i postawić nogi na ziemi błogosławieństwa. Pójść za przewodem gwiazdy. Dotrzeć do miejsca nowych narodzin. Królestwo konieczności nasycone odbierającymi wolność bożkami, musi ustąpić przed Królestwem które z proroczym żarem zwiastuje Ewangelia. Dziwny świat poddany nachalnym stereotypom, ulotnym ideologiom, przesądny i pełen nonszalancji wobec prostaczków, zostaje obnażony i poddany rezonowaniu wiary. „Jeśli serca nie nasycimy nieskończonością, trzeba nią zaspokoić zmysły”- twierdził Mauriac. Przetrzeć przyprószony wzrok, zatęchły węch i zasklepione woskowiną ucho, aby usłyszeć oddech Dziecka położonego w korycie wśród cuchnącego bydła. Tego, który obłaskawia uśmiechem i rączką muska każdą z twarzy- nawet tych szkaradnych i wulgarnie bluźniących; zatopionych w mroku negacji i zwiędłych w możności miłowania. Światło może być ukryte pod korcem, ale ciągle się tli ! Nawet jeśli zastygło w ciemności, to jej ciemności przenika promień gwiazdy. Cud Betlejem jaśniejący poza bordiurą czasu. Drżenie miłości i jej świeżość, potrafi zmiękczyć najbardziej kamienne serce. „To już nie my żyjemy, ale Inny, Boży, który żyje w nas”- pisał w swoich Notatkach Dostojewski. Dla Boga nie jesteśmy skomplikowani, lecz jedynie nienarzucający się i poranieni, być może nie będą świadomi tego stanu rzeczy. „Miłość, którą Bóg kocha, staje się naszą miłością”(Wilhelm z Saint- Thierry). Nikt nam nie odebrał marzeń o przyszłości w której możliwy jest prymat miłości nad nienawiścią, sprawiedliwości nad cynizmem i chłodnym wyrachowaniem. Głębi nad powierzchownością po której kroczą ślepcy, mozolnie i po omacku szukający światła.  

 

Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do dziewicy poślubionej mężowi imieniem Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maryja… Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. a oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego». Na to rzekła Maryja: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego» (Łk 1, 26-38).

Ewangeliczny obraz Zwiastowania towarzyszy mi przez cały okres oczekiwania na przyjście Pana. Adwent to liturgia spotkania i życia- rozgrywająca się w najbardziej intymnej, urokliwej scenerii w której onieśmielona i zaskoczona młoda Dziewczyna, spotyka po raz pierwszy w życiu Gabriela - „Zwiastującego człowieka”. Zwiastowanie rozpoczyna historię całkiem nowych tropów wiary, zaskakujących sytuacji, które dotąd były w jakimś stopniu intuicyjne i trudne do przewidzenia, a od pierwszej Pięćdziesiątnicy w Nazarecie wszystko staje nowe i zaskakujące. Żar Ognia, który na ikonie Zwiastowania z Novogrodu, schodzi niczym lawa - nasienie Boga - napełniając łono Dziewicy Życiem. Ten, o którym można opowiadać tylko na sposób symboliczny, zostaje dany Dziewicy i Kościołowi. Pneuma- tchnienie, wiatr muskający zielone liście oliwnych drzew, czyni z ciała wybranej świątynię. Miłość przenikająca przez materialne mury świątyń, urzeczywistniająca moc sakramentów i użyźniająca glebę ludzkich serc. Bóg okazuje się niezwykle kreatywny w swoich działaniach i tak bardzo przekonujący, że odpowiedź Dziewicy staje się spontanicznie wypowiedzianym hymnem pochwalnym. Snując refleksję o Maryi, tak wiele przestrzeni duszy otwiera się na Misterium Obecności. Trudno wczuć się w Jej sytuację; takie wydarzenie miało miejsce tylko raz jedyny- zmieniając diametralnie człowiecze losy. „Prawdziwie błogosławiona, Ty jedna bez męża poczęłaś w łonie Tego, który rozciągnął niebiosa i dzięki Twemu dziewictwu uczynił ziemię niebem”- rozmyślał św. Andrzej z Krety. Miłość, która wypełniła Jej łono stała się źródłem największego szczęścia i spełnienia w Bogu. Odtąd będzie nieść i chronić Cud Życia. „W Zwiastowaniu spełniła się tajemnica przewyższająca wszelki rozum- Wcielenie Boga. Druga Osoba Trójcy Świętej, sam Bóg, w niepojęty sposób wcielił się w Dziewicę i z purpury krwi Przeczystej utkał swe odzienie: wziął jednak od Niej nie tylko ciało, lecz także duszę i wszystko, co ludzkie. W Zwiastowaniu zaczyna się tkanie purpury ciała Chrystusa, w tym momencie rodzi się Jego człowieczeństwo: Słowo wciela się przez Ducha posłanego od Ojca” (G. Krug). Zwiastowanie uświadamia chrześcijanom prawdę o nieustannej receptywności wiary, wychyleniu ku przygodzie, której ostatecznym zwieńczeniem jest spotkanie z Miłością. Pomimo kruchości i grzesznej ułomności ludzkiej natury, najważniejszym zadaniem człowieka wiary jest nieść i zrodzić w duszy Boga. Zamykam to rozważanie jakże wymowną treści modlitwą Kierkegarda: „W naczyniu kruchej gliny my, ludzie, niesiemy Najświętszego. Ale kiedy Ty, o Duchu Święty, mieszkasz w człowieku, to mieszkasz w tym, co jest nieskończenie niskie. Ty, Duch świętości, mieszkasz w nieczystości i brudzie; Ty, Duch mądrości, mieszkasz w głupocie; Ty Duch prawdy, mieszkasz w kłamstwie ! O zamieszkaj we mnie na stałe… Obyś pewnego dnia upodobał sobie w tym mieszkaniu, które sam sobie przygotowałeś w nieczystościach, złości i kłamstwie mojego serca”.

 

 

 

W świeci pospiesznie artykułowanych słów, poszarpanych prawd i rozwiązań na skróty, żadne z poważnie stawianych pytań nie napotka sensownej odpowiedzi. Człowiek ciągle porusza się na powierzchni, bojąc się ryzyka które zanurzy go w przestrzeni duchowej konsternacji, czy milczącego zdumienia, wyzwalającego przemyślenia kłopotliwe dla umysłu oraz dające impuls  duszy, schowanej za fasadą racjonalnego w dość uporządkowanej konstrukcji wyparcia. Krótkie i zdawkowe odpowiedzi zdają się niczym zapakowana z towarem – trochę nieczytelna, drobnym drukiem pisana instrukcja obsługi, którą odruchowo wciska się na dno kosza na śmieci, będąc fałszywie przeświadczonym, iż zaoszczędza się cenny czas. Zbędny okazuje się trud przedarcia przez gąszcz pouczeń i kategoryzacji z których w gruncie rzeczy, nic sensownego nie wynika. Paraliżujące odczucie niebytu wśród tych których jedyną busolą wyznaczającą azymut jest telefon, nie rozstający się ze ściskającą go kurczowo dłonią. Przedmiot dający pozorne poczucie bezpieczeństwa i kontroli nad własnym małym światem wokół siebie. „Jednostka znajduje się w centrum naszego świata, lecz pozostaje sama, gdyż jest jedynie pionkiem wśród mnogości „takich samych”, jednostką „seryjną.” W świecie w którym jesteśmy tylko klonami, każdy pragnie być wyjątkowy…”(M. Heidegger). Wielu ludzi nosi w sobie ujmujące odczucie nieistnienia w samotnym tłumie ludzi – bycia niezauważonym, zapomnianym, pomijanym – stanowiącym, co paskudne i paradoksalne zarazem, jakąś skądinąd jeszcze rozmycie dostrzegalną osobę, dzięki obecności konta w banku, czy numerze pesela widniejącym w różnych archiwizujących jednostki urzędach statystycznych, lub instytucjach pasożytniczo czerpiących różnorakie profity z kogoś, kto przynosi potencjalne zyski. Człowiek przestał być tajemnicą dla siebie i dla innych. „Świat człowieka jest światem dramatów, które mają wymiar głębi i nie dadzą się ani zagadać ani przesłonić dawką naskórkowych doznań”- pisał J. Życiński w Medytacjach sokratejskich. Sprowadzony do kategorii biologicznych, ekonomicznych i konsumpcyjnych człowiek, egzystuje w oparach społecznej dopasowalności  i sztucznie generowanego samozadowolenia. „Jesteś tylko drganiem wewnątrz materii, okrężną drogą, jaką obiera niebyt, aby koniec końców do niebytu powrócić”- to jakże naznaczona cieniem i wnikliwą obserwacją konstatacja Christiana Bobina. W czasach gdy wszystko musi uzewnętrznione i natychmiast obiegające sieć, w człowieku tkwi małe dziecko z wychylonym ku górze spojrzeniem i sercem które tęskni za napełnieniem miłością i brzegiem na którego piasku staną się dostrzegalne stopy Mistrza. Jakże wielu szuka piękna ludzkiego w innych i znajduje go. Otrząsa się z tej dojmującej traumy i idzie niczym neptyk dalej, pozwalając się wchłonąć nachalnej pustce ludzi o niewyraźnych twarzach i serca zainfekowanych jadem arcyinteligentnego węża. W miejscu tych napięć, dysonansów, absurdalnych zawiłości i natrętnych ideologii niszczących krajobrazy duszy, wchodzi chrześcijaństwo ze swoją filozofią sensu i wolności - zbawienia którego nic i nikt poza Chrystusem nie może zagwarantować. „Chrześcijaństwo pojawiło się w świecie przede wszystkim jako religia ratowania człowieka dla wieczności, i dlatego jest skoncentrowane na ludzkiej osobie, na ludzkiej duszy, pełne troski o nią – nigdy nie może uważać człowieka za proste narzędzie i środek do jakiegokolwiek celu, jako przemijający moment procesu kosmicznego lub społecznego”(M. Bierdiajew). Ostatnie dni Adwentu nadają myślom i słowom ciężar profetycznego świadectwa. Bowiem Ten, na którego czekamy jest jedyną wolnością, wyprowadzającą świat z głupoty i egoistycznego obłędu samostanowienia o sobie.