niedziela, 28 sierpnia 2016

Hbr 12, 18-19. 22-24a
Bracia: Nie przyszliście do namacalnego i płonącego ognia, do mgły, do ciemności i burzy ani też do grzmiących trąb i do takiego dźwięku słów, iż wszyscy, którzy go usłyszeli, prosili, aby do nich nie mówił. Wy natomiast przyszliście do góry Syjon, do miasta Boga żywego – Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zgromadzenie, i do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy już doszli do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa.
Z niedzielnej liturgii słowa najbardziej do mnie przemawia czytanie z Listu do Hebrajczyków. Mamy do czynienia ze słowną impresją, która nie tylko uruchamia pokłady ludzkiej wyobraźni, a nade wszystko próbuje nasycić rozum i serce- tęsknotą za światem w którym człowiek spotyka Boga. To spotkanie rodzi zdumienie i zachwyt. Mamy zatem do czynienia z eschatologiczną wizją wstępowania ku Miejscu Świętemu. Czy przedsmakiem tej uszczęśliwiającej wizji nie jest liturgia chrześcijańska ? Człowiek, czas i przestrzeń wchodzą w inny wymiar bytowania- stając naprzeciw największej i niewypowiedzianej Chwały. „Pozwól mi zobaczyć Twoje oblicze” (Wj 33,18). Wspólnota Kościoła zgromadzona na celebracji Misterium, wstępuje w cudowny świat Boga. W dialogu prezbitera z ludem oczekującym na wejście w komunię z Chrystusem,  możemy doświadczyć podniosłości i duchowego uniesienia: eucharistesomen to Kyrio- „dzięki składajmy Panu”. Tak uroczyście rozpoczętą Eucharystię kapłan wyśpiewuje wchodząc w modlitewne uwielbienie, a „Kościół staje się niebem na ziemi, w którym zamieszkuje i działa Bóg” (św. German). Świątynia zatem staje się wypełniona ogniem obecności Trójcy Świętej. „Chwałą Boga jest żyjący człowiek- napiszę św. Ireneusz z Lyonu- a życie człowieka jest wizją Boga”. W rzeczywistości, kiedy przyjmujemy Komunię Świętą, jednoczymy się ze złociście promieniującym „światłem trzech słońc”. Liturgia jest dziełem bosko-ludzkim, wydarzeniem sakramentalnym, w którym Bóg żywy i prawdziwy daje swoje życie ludziom, którzy wierzą w Jego miłość, wydarzeniem, w którym On sam objawia, aktualizuje i komunikuje tajemnicę zbawienia dokonaną raz na zawsze w paschalny misterium Chrystusa. Aktorami tego wydarzenia są przede wszystkim twórcy liturgii niebieskiej, do której zostaje włączona ziemska wspólnota ludzi. Błogosławione Królestwo Ojca i Syna i Ducha Świętego, uobecnia się przez zasłonę wiecznego teraz i staje w samym sercu świata. Podchodząc procesyjnie do przyjęcia Świętych Darów, wspólnota orantów- staje naprzeciw Ognia. Wielki mistyk i poeta św. Efrem pisał: „W tym chlebie żyje ukryty Duch, który nie może być spożyty; w Twym winie płonie ogień, który nie może być wypity. Duch w Twym chlebie, ogień w Twym winie są wielkimi cudami, jakie przyjmują nasze usta. Pan zstąpił na ziemię do ludzi, czyniąc ich nowym stworzeniem. Jak Aniołom, tak i ludziom dał Ogień i Ducha, by stali się wewnętrznie ogniem i Duchem”.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz